Sąd w Monachium: Logo wygenerowane przez AI bez ochrony

20.02.2026

Sąd Rejonowy w Monachium (Amtsgericht München) wyrokiem z 13 lutego 2026 r. (sygn. 142 C 9786/25) orzekł, że logo wygenerowane zasadniczo przez generatywną sztuczną inteligencję nie korzysta z ochrony prawa autorskiego – o ile człowiek nie nadał mu własnego, twórczego charakteru w decydującym zakresie.

To rozstrzygnięcie ma bezpośrednie znaczenie dla handlu internetowego, agencji kreatywnych oraz firm budujących markę w oparciu o treści tworzone przez systemy generatywne. Sąd wyraźnie oddzielił ludzką działalność twórczą od technicznego generowania treści przez algorytmy. I nie chodzi wyłącznie o obrazy czy logotypy, lecz również o teksty, projekty graficzne, a nawet oprogramowanie.

Dla sprzedawców z Polski działających w Niemczech lub planujących ekspansję na rynek niemiecki to sygnał ostrzegawczy: inwestycja w znak graficzny wygenerowany przez narzędzie oparte na sztucznej inteligencji może nie dawać żadnej wyłączności.

Stan faktyczny: trzy logotypy, brak ochrony

Powód zlecił systemowi generatywnej sztucznej inteligencji stworzenie trzech motywów graficznych:

• uścisk dłoni z dzwonkiem,
• kopertę na tle budynku z kolumnami,
• laptop z unoszącą się księgą prawa.

Logotypy zostały opublikowane na jego stronie internetowej. Znajomy skopiował je i również wykorzystał online. Powód uznał się za autora i zażądał zaniechania naruszeń oraz usunięcia grafik. Argumentował, że poprzez szczegółowe polecenia tekstowe (tzw. prompty) i wielokrotne korekty w sposób istotny wpłynął na proces twórczy.

Pozwany wskazał, że faktyczne decyzje projektowe podjął system, a użytkownik jedynie wprowadzał ogólne parametry techniczne.

Dlaczego sąd odmówił ochrony

Sąd oddalił powództwo. W uzasadnieniu podkreślono, że utwór w rozumieniu prawa autorskiego musi stanowić wyraz własnej, twórczej decyzji człowieka. Ochrona przysługuje tylko wtedy, gdy rezultat jest efektem osobistego wkładu twórczego – a nie działania programu.

W ocenie sądu:

• polecenia tekstowe były w dużej mierze ogólne lub techniczne,
• zasadnicze decyzje estetyczne podjął system,
• poprawki miały charakter rzemieślniczy, a nie twórczy.

Kluczowe było ustalenie, kto „zdominował” proces kreacyjny. Jeżeli to narzędzie generatywne decyduje o formie, kompozycji i stylu, nie powstaje utwór chroniony prawem autorskim.

To podejście jest spójne z dotychczasową linią orzeczniczą w Niemczech i Unii Europejskiej, zgodnie z którą ochrona przysługuje wyłącznie przejawom działalności twórczej człowieka. W prawie unijnym podkreśla to orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, który wielokrotnie wskazywał, że utwór musi być „własną intelektualną twórczością autora”.

Samo „promptowanie” nie wystarczy

Sąd jednoznacznie stwierdził, że nawet rozbudowane i wielokrotnie modyfikowane polecenia tekstowe nie tworzą automatycznie prawa autorskiego.

Nie ma znaczenia:

• czas poświęcony na dopracowanie zapytań,
• korzystanie z płatnej wersji narzędzia,
• nakłady finansowe lub techniczne.

Prawo autorskie nie chroni inwestycji ani wysiłku. Chroni wyłącznie twórczy wkład intelektualny.

W praktyce oznacza to, że przedsiębiorca nie może powoływać się na wyłączność tylko dlatego, że „długo pracował nad promptem”. Jeżeli system generatywny samodzielnie proponuje kompozycję i styl, wkład człowieka może zostać uznany za zbyt marginalny.

Ciężar dowodu po stronie użytkownika

Sąd podkreślił również, że to osoba powołująca się na prawo autorskie musi wykazać istnienie własnej twórczości. W przypadku treści wygenerowanych przez sztuczną inteligencję jest to szczególnie trudne.

W praktyce oznacza to konieczność udokumentowania:

• zakresu ingerencji człowieka,
• konkretnych decyzji twórczych,
• elementów, które nie pochodzą z systemu, lecz od autora.

Dla przedsiębiorcy oznacza to ryzyko procesowe. W sporze o kopiowanie logo trzeba byłoby wykazać, że rezultat nie jest w istocie efektem automatycznej generacji.

Co to oznacza w praktyce dla e-commerce

Wyrok ma bezpośrednie przełożenie na codzienną działalność sklepów internetowych i marek własnych. Sztuczna inteligencja jest dziś wykorzystywana do tworzenia:

• logo i identyfikacji wizualnej,
• grafik produktowych,
• wizualizacji do mediów społecznościowych,
• projektów stron internetowych,
• opisów produktów i treści marketingowych,
• materiałów wideo.

Jeżeli kluczowy element marki – np. logo – powstaje w przeważającej mierze dzięki narzędziu generatywnemu, może nie podlegać ochronie prawa autorskiego.

Co to oznacza w praktyce?

Wyobraźmy sobie polskiego sprzedawcę, który wchodzi na rynek niemiecki z marką własną. Zleca wygenerowanie logo przez system oparty na sztucznej inteligencji, wdraża je na Amazon i w sklepie internetowym. Po kilku miesiącach konkurent używa bardzo podobnego znaku graficznego. Próba dochodzenia roszczeń może zakończyć się niepowodzeniem, jeśli okaże się, że pierwotne logo nie było utworem w rozumieniu prawa.

Drugi scenariusz: agencja brandingowa oferuje klientowi w Polsce „unikalne logo stworzone przez AI”. Jeśli nie ma realnego, udokumentowanego wkładu projektanta, klient może nie uzyskać wyłączności, mimo zapłaty wynagrodzenia.

Kontekst niemiecki i unijny

Sąd Rejonowy w Monachium jest sądem pierwszej instancji w niemieckim systemie sądownictwa cywilnego. Jego wyroki nie mają mocy precedensu w rozumieniu prawa anglosaskiego, ale często wyznaczają kierunek interpretacyjny, zwłaszcza gdy wpisują się w spójną linię doktryny.

W Niemczech prawo autorskie (Urheberrecht) opiera się – podobnie jak w Polsce – na założeniu, że twórcą może być wyłącznie osoba fizyczna. Nie przewiduje się autorstwa systemu ani „współautorstwa” maszyny.

Na poziomie Unii Europejskiej brak jest obecnie przepisów przyznających ochronę autonomicznym wytworom sztucznej inteligencji. Rozporządzenie w sprawie sztucznej inteligencji reguluje bezpieczeństwo i odpowiedzialność systemów, ale nie tworzy nowej kategorii praw autorskich.

Dla polskich firm sprzedających w Niemczech oznacza to, że nie mogą liczyć na „łagodniejsze” podejście zagranicznego sądu. Standard twórczości jest porównywalny.

Co powinien zrobić sprzedawca z Polski

Jeżeli marka ma być rozwijana w Niemczech lub w innych krajach Unii Europejskiej, warto:

• zlecić stworzenie logo projektantowi, który wykorzystuje narzędzia cyfrowe jedynie pomocniczo, zachowując realną kontrolę twórczą,
• w umowie wyraźnie uregulować przeniesienie autorskich praw majątkowych,
• dokumentować proces twórczy (szkice, wersje pośrednie, decyzje projektowe),
• rozważyć rejestrację znaku towarowego w Niemczech lub w Urzędzie Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej.

Rejestracja znaku towarowego to odrębny reżim prawny od prawa autorskiego. Chroni oznaczenie jako znak odróżniający towary lub usługi, niezależnie od poziomu twórczości. W wielu przypadkach to właśnie znak towarowy, a nie prawo autorskie, stanowi realne zabezpieczenie marki w handlu międzynarodowym.

Budowanie wartości marki wyłącznie na grafice wygenerowanej przez system może być zatem ryzykowne – szczególnie w środowisku marketplace, gdzie kopiowanie wizualne jest zjawiskiem powszechnym.

Ryzyko dla modeli biznesowych opartych na AI

Wyrok z Monachium uderza również w część modeli biznesowych, które obiecują „w pełni unikalne” projekty generowane automatycznie. Jeżeli klient nie uzyskuje praw wyłącznych, oferta taka może wymagać ponownego przemyślenia – zarówno pod kątem marketingowym, jak i prawnym.

Dla sprzedawców cross-border oznacza to konieczność weryfikacji:

• czy agencja faktycznie przenosi prawa autorskie,
• czy projekt spełnia kryterium twórczości,
• czy ochrona opiera się raczej na znaku towarowym niż na prawie autorskim.

W sporach międzynarodowych brak ochrony może oznaczać nie tylko utratę przewagi konkurencyjnej, ale również koszty postępowań i ryzyko blokady ofert na platformach sprzedażowych.

Kierunek jest jasny

Sąd w Monachium nie zakwestionował używania sztucznej inteligencji jako narzędzia. Wskazał jednak wyraźnie, że to człowiek musi być rzeczywistym autorem twórczego wkładu.

Dla e-commerce oznacza to rozróżnienie między szybkością i oszczędnością a trwałą ochroną prawną. Narzędzia generatywne przyspieszają procesy, ale nie zastępują autorstwa.

Marka, która ma funkcjonować na rynkach zagranicznych przez lata, wymaga solidnych fundamentów prawnych. W przeciwnym razie może się okazać, że element identyfikacji wizualnej, w który zainwestowano budżet marketingowy, formalnie nie należy do nikogo – i może być używany przez każdego.