Siedem terminów na 2027 r.: e-faktury, baterie, EPR dla tekstyliów i zakaz pracy przymusowej

9 listopada 2026

Rok 2027 przyniesie sklepom internetowym gęsty kalendarz obowiązków. Händlerbund, niemieckie stowarzyszenie handlu internetowego i współwydawca ecommercenews.pl, zebrał w jednym zestawieniu siedem terminów, które dotyczą sprzedawców online: od faktur elektronicznych w Niemczech od 1 stycznia po zakaz sprzedaży produktów wytworzonych pracą przymusową od 14 grudnia. Część z nich to przepisy wyłącznie niemieckie, większość wynika jednak z rozporządzeń i dyrektyw unijnych, więc obejmie także sklepy prowadzone z Polski, niezależnie od tego, czy sprzedają przez własną witrynę, czy przez Amazon, Allegro albo Zalando.

Siedem terminów na 2027 r., które zmienią pracę sklepów internetowych

Pierwszy kwartał jest najbardziej zatłoczony. 1 stycznia Niemcy zawężają możliwość wystawiania papierowych i zwykłych elektronicznych faktur w obrocie między firmami, 12 stycznia dostawcy usług chmurowych tracą prawo do pobierania opłat za przeniesienie klienta do konkurencji, a 18 lutego zaczynają obowiązywać wymogi dotyczące wymiennych baterii i cyfrowego paszportu baterii. W drugiej połowie roku przychodzi kolej na łańcuch dostaw: 17 czerwca mija termin wdrożenia unijnych zasad rozszerzonej odpowiedzialności producenta za tekstylia, a 30 czerwca obowiązki wynikające z unijnego rozporządzenia o wylesianiu obejmą mikro i małe firmy. Rok zamykają akt o cyberodporności, stosowany w pełni od 11 grudnia, oraz zakaz produktów z pracy przymusowej od 14 grudnia.

Dla polskiego sprzedawcy najważniejszy jest podział tych terminów na dwie grupy. Przepisy unijne działają w całej UE i dotyczą produktu: baterii, urządzenia z oprogramowaniem, swetra z bawełny czy skórzanej torebki. Przepis niemiecki o fakturach dotyczy natomiast firmy i jej obecności w Niemczech, więc jego skutki zależą od tego, jak zorganizowana jest sprzedaż za Odrą.

E-faktury w Niemczech od 1 stycznia: kogo obejmie próg 800 000 euro

Od 1 stycznia 2025 r. każda firma w Niemczech musi być w stanie odebrać fakturę elektroniczną, czyli dokument w ustrukturyzowanym formacie zgodnym z europejską normą EN 16931, który system księgowy odczytuje automatycznie. Najczęściej stosowane formaty to XRechnung i ZUGFeRD. Przez 2025 i 2026 r. wystawca mógł jeszcze wysyłać faktury papierowe lub, za zgodą odbiorcy, zwykłe pliki PDF. Jak wyjaśnia izba przemysłowo-handlowa IHK, w 2027 r. z tego wyjątku skorzystają już tylko krajowe firmy, których łączny obrót w 2026 r. nie przekroczył 800 000 euro. Od 2028 r. ustrukturyzowana e-faktura w obrocie między firmami staje się obowiązkowa dla wszystkich.

Obowiązek nie dotyczy faktur dla konsumentów, faktur na kwoty do 250 euro ani biletów. Małe firmy korzystające ze zwolnienia podmiotowego, czyli niemieccy Kleinunternehmer, nie muszą wystawiać e-faktur, ale muszą je odbierać. Sklep, który sprzedaje wyłącznie klientom indywidualnym, odczuje więc zmianę przede wszystkim po stronie zakupów: faktury od hurtowni, operatora logistycznego czy agencji reklamowej będą przychodzić w formacie wymagającym obsługi w systemie ERP lub programie księgowym.

Polski sprzedawca z niemiecką spółką lub magazynem a KSeF

Niemiecki obowiązek obejmuje transakcje między firmami mającymi w Niemczech siedzibę albo stałe miejsce prowadzenia działalności. Polski sklep, który ma w Niemczech jedynie rejestrację do celów VAT i wysyła paczki klientom indywidualnym, nie musi więc wystawiać niemieckich e-faktur. Inaczej wygląda sytuacja marki, która założyła w Niemczech spółkę zależną albo prowadzi tam własny magazyn z personelem, bo taki magazyn może zostać uznany za stałe miejsce prowadzenia działalności. Jeśli niemiecka spółka sprzedaje hurtowo butikom lub sieciom handlowym i jej obrót w 2026 r. przekroczył 800 000 euro, od stycznia musi wystawiać im faktury ustrukturyzowane.

Dla wielu polskich firm będzie to drugi system tego typu w krótkim czasie. W Polsce Krajowy System e-Faktur, państwowa platforma do wystawiania i odbierania faktur ustrukturyzowanych, jest obowiązkowy od 1 lutego 2026 r. dla firm ze sprzedażą powyżej 200 mln zł w 2024 r., a od 1 kwietnia 2026 r. dla pozostałych. Oba systemy mają inną architekturę: KSeF to centralna platforma państwowa, a niemiecka e-faktura trafia bezpośrednio od wystawcy do odbiorcy. Grupa z polską spółką matką i niemiecką spółką zależną potrzebuje zatem w systemie księgowym dwóch ścieżek wysyłki i odbioru faktur.

Chmura, baterie i cyberbezpieczeństwo: nowe obowiązki dla sklepów i sprzedawców elektroniki

Od 12 stycznia 2027 r. dostawcy usług przetwarzania danych, czyli między innymi operatorzy chmury i platform SaaS, nie mogą pobierać od klienta opłat za zmianę dostawcy. Wynika to z art. 29 unijnego aktu w sprawie danych, znanego jako Data Act. Do tego dnia dopuszczalne są tylko obniżone opłaty, nieprzekraczające kosztów bezpośrednio związanych z przeniesieniem. Sklep działający na platformie e-commerce w modelu abonamentowym zyskuje w ten sposób mocniejszą pozycję w negocjacjach: przeniesienie katalogu produktów, historii zamówień i danych klientów do innego dostawcy nie może już być obciążone dodatkową opłatą za sam proces zmiany.

Wymienne baterie i paszport baterii od 18 lutego

Unijne rozporządzenie bateryjne 2023/1542 od 18 lutego 2027 r. wymaga, by baterie przenośne w urządzeniach, takich jak smartfony, słuchawki czy elektronarzędzia, dało się przez cały okres używania sprzętu łatwo wyjąć i wymienić samodzielnie, przy użyciu ogólnodostępnych narzędzi. Specjalistyczne narzędzia są dopuszczalne tylko wtedy, gdy producent dołącza je bezpłatnie do produktu. W przypadku baterii do lekkich środków transportu, czyli rowerów elektrycznych i hulajnóg, wymiany musi móc dokonać niezależny serwisant.

Tego samego dnia startuje cyfrowy paszport baterii: elektroniczny rejestr danych o składzie, pochodzeniu surowców, pojemności i śladzie węglowym, dostępny przez kod QR. Obejmie on baterie do e-rowerów i hulajnóg, baterie przemysłowe o pojemności powyżej 2 kWh oraz baterie do samochodów elektrycznych. Polski sklep sprowadzający e-rowery z Azji i sprzedający je na Amazon.de lub we własnym sklepie musi przed lutym sprawdzić u dostawcy, czy produkty dostarczane po tej dacie mają paszport i spełniają wymogi wymienialności. Towar kupiony wcześniej i zalegający w magazynie wymaga osobnej analizy, bo kluczowa jest data wprowadzenia konkretnej sztuki do obrotu w UE.

Akt o cyberodporności od 11 grudnia

Rozporządzenie 2024/2847, czyli akt o cyberodporności (Cyber Resilience Act), ustala wymogi bezpieczeństwa dla produktów z elementami cyfrowymi: od inteligentnych żarówek i kamer po zabawki łączące się z aplikacją. Od 11 września 2026 r. producenci muszą zgłaszać aktywnie wykorzystywane luki w zabezpieczeniach, a od 11 grudnia 2027 r. rozporządzenie stosuje się w pełni. Produkt objęty przepisami musi wtedy mieć oznakowanie CE potwierdzające zgodność także z wymogami cyberbezpieczeństwa. Sklep działający jako dystrybutor, a przy imporcie spoza UE jako importer, odpowiada za sprawdzenie oznakowania i dokumentacji przed wystawieniem oferty. Sprzedawca, który pod własną marką oferuje kamery od chińskiego producenta, zostaje w świetle przepisów producentem i przejmuje pełen zakres obowiązków, łącznie z aktualizacjami zabezpieczeń przez cały okres wsparcia.

Łańcuch dostaw pod kontrolą: wylesianie, tekstylia i praca przymusowa

Trzy kolejne regulacje przenoszą na firmy odpowiedzialność za pochodzenie towaru. Każda działa inaczej, ale wszystkie wymagają od sprzedawcy wiedzy o tym, skąd pochodzą surowce i kto wytworzył produkt.

EUDR: 30 grudnia 2026 r. dla dużych i średnich, 30 czerwca 2027 r. dla małych firm

Unijne rozporządzenie o produktach niepowodujących wylesiania, w skrócie EUDR, obejmuje bydło, kakao, kawę, palmę olejową, kauczuk, soję i drewno oraz wyroby z nich, takie jak skórzane buty, czekolada, meble czy opony. Po zmianie przyjętej w grudniu 2025 r. duże i średnie firmy stosują przepisy od 30 grudnia 2026 r., a mikro i małe od 30 czerwca 2027 r. Oświadczenie o należytej staranności, czyli deklarację, że towar nie pochodzi z terenów wylesionych po 2020 r. i powstał zgodnie z prawem kraju pochodzenia, składa wyłącznie podmiot, który jako pierwszy wprowadza produkt na rynek UE. Firmy dalej w łańcuchu dostaw nie składają własnych oświadczeń. Mikro i małe przedsiębiorstwa zamiast deklaracji dla każdej partii składają jednorazową deklarację uproszczoną. Z rozporządzenia wyłączono drukowane książki i gazety.

Rozszerzona odpowiedzialność producenta za tekstylia

Dyrektywa 2025/1892, która weszła w życie 16 października 2025 r., wprowadza rozszerzoną odpowiedzialność producenta, w skrócie EPR, dla odzieży, dodatków odzieżowych, obuwia, nakryć głowy, koców, pościeli i zasłon. Producent, czyli firma, która jako pierwsza udostępnia taki produkt w danym kraju, w tym importer i sprzedawca internetowy, będzie finansować zbiórkę, sortowanie, przygotowanie do ponownego użycia i recykling zużytych tekstyliów oraz zarejestruje się w krajowym rejestrze producentów. Państwa członkowskie mają czas do 17 czerwca 2027 r. na wdrożenie dyrektywy do prawa krajowego i do 17 kwietnia 2028 r. na uruchomienie systemów EPR, a mikroprzedsiębiorstwa w sektorze tekstylnym dostały termin do 17 kwietnia 2029 r. Obowiązki obejmą także sprzedawców spoza danego kraju, którzy wysyłają odzież bezpośrednio do klientów. Polska marka modowa sprzedająca do Niemiec, Francji i Polski musi więc liczyć się z rejestracją w każdym z tych krajów, podobnie jak dziś w przypadku opakowań.

Zakaz produktów wytworzonych pracą przymusową od 14 grudnia

Rozporządzenie 2024/3015 od 14 grudnia 2027 r. zakazuje wprowadzania na rynek UE, udostępniania na nim i wywozu produktów, przy których wytworzeniu na dowolnym etapie łańcucha dostaw wykorzystano pracę przymusową. Zakaz obejmuje wszystkie branże i dotyczy również sprzedaży online skierowanej do klientów w UE. Postępowania w sprawie produkcji poza Unią prowadzi Komisja Europejska, a wewnątrz Unii krajowe organy nadzoru. Jeśli zarzut się potwierdzi, organ może zakazać sprzedaży, nakazać wycofanie towaru z rynku, także z magazynów marketplace, oraz jego utylizację, a decyzja obowiązuje w całej UE. Komisja przygotowuje publiczną bazę danych o ryzyku pracy przymusowej według regionów i grup produktów, która ułatwi ocenę dostawców.

Co powinien zrobić sprzedawca z Polski przed 2027 r.

Sklep z elektroniką sprzedający na Amazon.de powinien do końca roku przejrzeć asortyment pod kątem trzech terminów. Do lutego trzeba uzyskać od dostawców potwierdzenie, że smartfony, słuchawki i elektronarzędzia mają baterie wymienne zgodnie z nowymi wymogami, a e-rowery i hulajnogi mają paszport baterii. Do grudnia trzeba ustalić, które produkty mają elementy cyfrowe, kto w łańcuchu jest ich producentem i czy dokumentacja CE obejmuje cyberbezpieczeństwo. Produkty pod własną marką wymagają najwięcej pracy, bo obowiązki producenta spadają wtedy na sprzedawcę. Brak dokumentów może skończyć się zablokowaniem oferty przez marketplace, a towar zalegający w magazynie fulfillment generuje koszty składowania mimo braku sprzedaży.

Polska marka modowa z magazynem i spółką w Niemczech ma inny zestaw zadań. Jeśli niemiecka spółka sprzedaje hurtowo butikom, a jej obrót w 2026 r. przekroczył 800 000 euro, system ERP musi od 1 stycznia wystawiać faktury w formacie XRechnung lub ZUGFeRD, równolegle z obsługą KSeF w polskiej spółce. Kolekcja z wyrobami skórzanymi podlega EUDR, więc przed 30 grudnia 2026 r. dla średniej firmy lub 30 czerwca 2027 r. dla małej trzeba ustalić, kto w łańcuchu jako pierwszy wprowadza skórę lub gotowe buty na rynek UE. Równolegle warto zebrać dane o liczbie i masie sprzedawanych w poszczególnych krajach ubrań, bo staną się podstawą opłat w systemach EPR dla tekstyliów. Ta sama mapa dostawców przyda się przy zakazie pracy przymusowej: firma, która zna fabryki i przędzalnie, z których pochodzi jej towar, szybciej odpowie organowi nadzoru i ograniczy ryzyko wycofania całej kolekcji.