Sprzedajesz za granicę? Sprawdź, czy musisz zarejestrować się w tamtejszym odpowiedniku BDO — przegląd 27 krajów UE

Nikolaj Schlickewitz 27. sierpnia 2026 27 min read

Podsumuj artykuł z AI

▼

Podsumowanie wygenerowane automatycznie przez Gemini. Sprawdź pełną treść artykułu.

27.08.2026

Wysłałeś jedną paczkę do klienta na Litwie albo w Niemczech i teraz zastanawiasz się: czy to już oznacza obowiązek rejestracji w tamtejszym systemie opakowaniowym, tak jak w polskim BDO? A jeśli tego nie zrobisz — jakie kary faktycznie grożą? Czy próg „jednej paczki” w ogóle istnieje, czy obowiązek powstaje już od pierwszej sprzedanej sztuki? Odpowiedzi różnią się w zależności od kraju, dlatego przy każdym z 27 państw UE podajemy nie tylko podstawę prawną i właściwy rejestr, ale też jasną informację, czy istnieje próg de minimis pozwalający ograniczyć się do samej rejestracji bez ponoszenia opłat, czy trzeba płacić od pierwszego kilograma.

Stan prawny zweryfikowany online: sierpień 2026 r. Artykuł ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej — przed podjęciem decyzji biznesowych zalecana jest weryfikacja u lokalnego doradcy lub bezpośrednio w danej organizacji odzysku. Adresy stron organizacji i rejestrów mogą się zmieniać (zwłaszcza w związku z wdrażaniem PPWR) — jeśli któryś link przestanie działać, warto sprawdzić aktualny adres w wyszukiwarce.

Skąd w ogóle bierze się ten obowiązek

Rozszerzona odpowiedzialność producenta (ROP) za opakowania to nie wymysł jednego kraju, lecz wspólny fundament prawny całej Unii. Podstawą jest dyrektywa 94/62/WE z 20 grudnia 1994 r. w sprawie opakowań i odpadów opakowaniowych, istotnie znowelizowana dyrektywą (UE) 2018/852 z 30 maja 2018 r. w ramach unijnego pakietu gospodarki o obiegu zamkniętym. To właśnie ta nowelizacja zobowiązała państwa członkowskie do objęcia systemami ROP wszystkich opakowań — łącznie z komercyjnymi i przemysłowymi — najpóźniej do 31 grudnia 2024 r. Minimalne wymogi, jakie musi spełniać każdy krajowy system ROP, wynikają dodatkowo z art. 8 i 8a dyrektywy ramowej o odpadach 2008/98/WE.

Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2025/40 z 19 grudnia 2024 r. w sprawie opakowań i odpadów opakowaniowych, znane jako PPWR, weszło w życie 11 lutego 2025 r., a od 12 sierpnia 2026 r. — a więc już teraz — jest stosowane wprost, bez potrzeby implementacji, we wszystkich 27 państwach członkowskich. Zastępuje ono dyrektywę 94/62/WE i wprowadza między innymi obowiązek prowadzenia krajowych rejestrów producentów (art. 44) oraz uzależnia wysokość opłat od tego, jak łatwo dane opakowanie nadaje się do recyklingu (art. 6). Część przepisów materiałowych (progi recyklingowalności, minimalna zawartość recyklatu, zakazy określonych formatów) wchodzi w życie etapowo, aż do 2030 r. i później — dlatego przy ocenie konkretnego opakowania trzeba sprawdzać termin stosowania danego przepisu, a nie tylko samą datę 12 sierpnia 2026 r. Kilka krajowych ustaw wymienionych niżej zostało już znowelizowanych lub zastąpionych nowymi przepisami dostosowującymi je do PPWR — najdalej w tym procesie zaszły Niemcy, gdzie 11 czerwca 2026 r. Bundestag uchwalił nową ustawę wykonawczą VerpackDG, obowiązującą równolegle z PPWR od 12 sierpnia 2026 r. W innych krajach, w tym w Polsce, Danii, Słowenii i Irlandii, odpowiednie nowelizacje są jeszcze w toku legislacyjnym.

We wszystkich systemach krajowych powtarza się ta sama logika, ale rozbita na trzy osobne kwestie łatwo się w niej pogubić. Rozkładamy ją więc na czynniki pierwsze.

Zasada wprowadzania na rynek — trzy scenariusze

B2C (sprzedaż bezpośrednio do konsumenta za granicą) — rejestrujesz się Ty.
B2B → własny użytek (import na potrzeby swojej firmy, nie do odsprzedaży) — rejestrujesz się Ty.
B2B → reseller (sprzedajesz zagranicznemu dystrybutorowi, który dalej odsprzedaje) — rejestruje się on, nie Ty.

Jedyny przypadek, gdzie to nie my się rejestrujemy, to sprzedaż do resellera za granicą. Zasada ta wynika z definicji „wprowadzenia do obrotu” zawartej w każdej z ustaw krajowych omówionych poniżej i jest spójna zarówno z art. 3 dyrektywy 94/62/WE, jak i — od sierpnia 2026 r. — z art. 3 rozporządzenia (UE) 2025/40.

Rejestracja vs opłaty — to dwie różne sprawy

Rejestracja/zgłoszenie jest obowiązkowe niezależnie od wolumenu w większości krajów.
Opłaty to osobna kwestia: w kilku krajach (Austria, Holandia, Finlandia, Czechy, Malta, Słowacja) są progi ilościowe/obrotowe — poniżej nich rejestrujesz się, ale nie płacisz (albo płacisz ryczałt). W pozostałych krajach (Niemcy, Francja, Polska i większość reszty) płaci się od pierwszego kilograma — tam rejestracja i opłata idą razem.

Kary za brak rejestracji — widełki

Niemcy: do 200 tys. euro + zakaz sprzedaży bez rejestracji w LUCID.
Irlandia: do 500 tys. euro przy poważnych naruszeniach (w trybie oskarżenia; niższe kwoty w trybie uproszczonym).
Pozostałe kraje: zwykle kary administracyjne rzędu kilku–kilkudziesięciu tysięcy euro, ustalane w rozporządzeniach krajowych wymienionych przy każdym z 27 państw poniżej, plus praktyczne ryzyko blokady sprzedaży na marketplace’ach bez ważnego numeru EPR.

Ważna zmiana z PPWR: pełnomocnik wymagany w każdym kraju — ale sporny

Niezależnie od krajowych progów de minimis opisanych przy każdym państwie, od 12 sierpnia 2026 r. obowiązuje dodatkowo art. 45 ust. 3 rozporządzenia (UE) 2025/40 (PPWR): firma sprzedająca opakowane produkty do innego kraju UE, w którym nie ma siedziby, musi wyznaczyć tam pełnomocnika do spraw rozszerzonej odpowiedzialności producenta — bez żadnego progu ilościowego, teoretycznie nawet przy kilkunastu zamówieniach rocznie. To odrębny, ogólnounijny wymóg, nakładający się na krajowe zasady rejestracji opisane w tym artykule.

Sytuacja prawna jest w tej chwili wyjątkowo niejasna. Komisja Europejska sama uznaje ten przepis za problematyczny: 10 grudnia 2025 r. przedstawiła projekt COM(2025) 982 zawieszający stosowanie art. 45 ust. 3 aż do 1 stycznia 2035 r., a 12 sierpnia 2026 r. publicznie zaapelowała do państw członkowskich, by na razie nie karać przedsiębiorców za brak pełnomocnika, tylko wystosowywać upomnienia. Żadne z tych działań nie zmienia jednak obowiązującego prawa — projekt zawieszenia wciąż czeka na przyjęcie przez Parlament Europejski i Radę UE, więc formalnie obowiązek nadal istnieje i jego egzekwowanie zależy od podejścia poszczególnych krajowych organów nadzoru. Orientacyjny koszt wyznaczenia pełnomocnika bywa szacowany w okolicach 300 EUR rocznie za kraj, choć nie jest to stawka ustawowa ani jednolita cena rynkowa — w praktyce zależy od kraju i usługodawcy. Przy sprzedaży na wiele mniejszych rynków UE warto policzyć, czy taki stały koszt administracyjny nie przewyższa marży z tego rynku, zanim podejmie się decyzję o rezygnacji ze sprzedaży tam lub o ustanowieniu pełnomocnika. Więcej w materiale ecommercenews.pl.

Firmy, które nie chcą tego pilnować samodzielnie w każdym kraju z osobna, mogą skorzystać z komercyjnych usług typu „wszystko w jednym” — piszemy o tej opcji szerzej na końcu artykułu.

Spis treści

Austria

Podstawą jest Verpackungsverordnung 2014 (VVO, BGBl. II Nr. 184/2014, z późn. zm.), wydane na mocy § 13g ustawy o gospodarce odpadami Abfallwirtschaftsgesetz 2002 (AWG 2002) i transponujące dyrektywę 94/62/WE po zmianach z 2018 r. Rejestracją i nadzorem zajmuje się system EDM prowadzony przez austriackie ministerstwo (obecnie BMIMI), a samą zbiórką i recyklingiem — kilka konkurujących ze sobą organizacji, m.in. ARA, Reclay, Interzero czy Bonus.

Zgodnie z § 3 pkt 13 VVO za „wprowadzenie do obrotu” uznaje się zarówno import towaru w opakowaniu, jak i przekazanie go na terenie Austrii innemu podmiotowi — w tym w ramach sprzedaży wysyłkowej. Polski sprzedawca dostarczający towar bezpośrednio austriackiemu konsumentowi (B2C) oraz sprowadzający towar na potrzeby własnej firmy odpowiada więc sam. Jeśli natomiast sprzedaje do lokalnego dystrybutora, to właśnie on — jako pierwszy wprowadzający towar na rynek austriacki — musi się zarejestrować i przystąpić do systemu zbiórki. Próg de minimis: ogólnego zwolnienia z opłat nie ma, ale firmy wprowadzające mniej niż 1500 kg opakowań rocznie mogą rozliczać się w uproszczonym systemie ryczałtowym zamiast pełnego raportowania wagowego.

Belgia

W Belgii obowiązuje Umowa Współpracy Międzyregionalnej z 4 listopada 2008 r. w sprawie zapobiegania powstawaniu odpadów opakowaniowych i gospodarowania nimi, z późniejszymi zmianami. Nadzór sprawuje Międzyregionalna Komisja ds. Opakowań (IVCIE), która od 12 sierpnia 2026 r. działa pod nową nazwą EPRIBEL. Praktyczne wykonanie obowiązku podzielone jest między dwie organizacje: Fost Plus zajmuje się opakowaniami trafiającymi do gospodarstw domowych, a Valipac — opakowaniami przemysłowymi i komercyjnymi.

Podobnie jak w innych krajach, obowiązanym jest ten, kto pierwszy wprowadza opakowanie na rynek belgijski. Polski importer czy sprzedawca wysyłkowy odpowiada sam w sprzedaży B2C i przy imporcie na własny użytek; gdy towar trafia do belgijskiego dystrybutora, obowiązek przechodzi na niego. Próg de minimis: istnieje ograniczone krajowe zwolnienie dla wolumenów do 300 kg rocznie, ale ma ono wąski zakres i nie zwalnia automatycznie z rejestracji — warto to zweryfikować bezpośrednio w IVCIE/EPRIBEL.

Bułgaria

Bułgarski system opiera się na ustawie o gospodarce odpadami (Закон за управление на отпадъците, обн. ДВ бр. 53 z 13.07.2012 r., z późn. zm.) oraz wydanym na jej podstawie rozporządzeniu o opakowaniach i odpadach opakowaniowych. Nad całością czuwa Ministerstwo Środowiska i Wód, a zbiórką w praktyce zajmują się licencjonowane organizacje, takie jak ECOPACK czy Ecobulpack.

Obowiązek dotyczy podmiotu, który po raz pierwszy wprowadza opakowany produkt na rynek bułgarski (art. 14 ustawy) — polski sprzedawca odpowiada więc sam w B2C i przy własnym imporcie, a przy sprzedaży do lokalnego dystrybutora to on przejmuje formalności. Próg de minimis: brak — obowiązek rejestracji i opłat dotyczy każdego wolumenu.

Chorwacja

Chorwacja reguluje ten obszar ustawą o gospodarce odpadami (Narodne novine 84/21, 142/23 — wyrok Trybunału Konstytucyjnego) oraz rozporządzeniem o opakowaniach i odpadach opakowaniowych, plastikowych produktach jednorazowych i sprzęcie rybackim zawierającym plastik (NN 137/23). Rejestrem, zbiórką i systemem kaucyjnym zarządza tam jedna instytucja — Fond za zaštitu okoliša i energetsku učinkovitost (FZOEU), czyli chorwacki fundusz ochrony środowiska.

Obowiązanym jest tzw. „ambalažer”, czyli podmiot wprowadzający opakowanie lub zapakowany produkt na rynek chorwacki. Polski sprzedawca odpowiada sam w B2C i przy imporcie na własny użytek, a przy współpracy z lokalnym dystrybutorem to on rozlicza się z FZOEU. Próg de minimis: brak — przepisy nie przewidują ogólnego zwolnienia z opłat.

Cypr

Podstawę prawną stanowi ustawa o opakowaniach i odpadach opakowaniowych z 2002 r. (L.32(I)/2002, z późn. zm.) oraz ustawa o gospodarce odpadami z 2011 r. (L.185(I)/2011). Nadzoruje je Departament Środowiska przy Ministerstwie Rolnictwa, a w praktyce zbiórką zajmuje się jedna organizacja — Green Dot Cyprus, obsługująca zarówno opakowania domowe, jak i komercyjno-przemysłowe.

Polski sprzedawca odpowiada sam w B2C i przy imporcie na własny użytek; gdy towar trafia do lokalnego dystrybutora, to on rejestruje się w Green Dot Cyprus. Próg de minimis: firmy wprowadzające mniej niż 2 tony opakowań rocznie mogą korzystać z uproszczonych zasad — warto zweryfikować bezpośrednio w Green Dot Cyprus, czy w danym przypadku wystarczy sama rejestracja.

Czechy

Uwaga, bo to częste źródło pomyłek: czeska ustawa o odpadach z zaawansowanym cyklem życia (zákon č. 542/2020 Sb.) dotyczy elektroodpadów, baterii, opon i pojazdów — nie opakowań. Dla opakowań właściwa jest odrębna, starsza ustawa: zákon č. 477/2001 Sb., o obalech a o změně některých dalších zákonů, wielokrotnie nowelizowana. Nadzór sprawuje Ministerstwo Životního Prostředí poprzez system VISOH2, a praktycznym wykonawcą obowiązku jest EKO-KOM (obok mniejszych operatorów, jak Reclay Česká republika).

Obowiązanym jest podmiot wprowadzający opakowanie na rynek czeski — polski sprzedawca odpowiada sam w B2C i imporcie własnym, a przy sprzedaży do czeskiego dystrybutora to on przejmuje obowiązek. Próg de minimis: firmy wprowadzające do 300 kg opakowań rocznie i osiągające obrót poniżej 25 mln CZK mogą skorzystać z krajowego uproszczenia — w tym przedziale rejestracja i podstawowe raportowanie mogą wystarczyć bez pełnych opłat EKO-KOM.

Dania

Aktualną podstawą jest rozporządzenie wykonawcze BEK nr 1146 z 29 września 2025 r. (tzw. emballagebekendtgørelse), wydane na podstawie duńskiej ustawy o ochronie środowiska. Nadzór dzielą między siebie duński organ odpowiedzialności producenta (Dansk Producentansvar) oraz Agencja Ochrony Środowiska (Miljøstyrelsen), a zbiórką na rynku zajmują się m.in. VANA czy Emballageretur.

Polski sprzedawca odpowiada sam w B2C i przy imporcie na własny użytek firmy; gdy sprzedaje do duńskiego dystrybutora, to on rejestruje się jako „producent” w rozumieniu tego rozporządzenia. Próg de minimis: dla wolumenów poniżej 8 ton rocznie przewidziano uproszczenia w raportowaniu, choć nie jest to pełne zwolnienie z opłat.

Estonia

Estońska ustawa o opakowaniach (Pakendiseadus, tekst skonsolidowany w Riigi Teataja) wraz z rozporządzeniem regulującym rejestr Pakendiregister to podstawa tamtejszego systemu. Nadzór sprawuje Ministerstwo Klimatu wraz z Radą Środowiska (Keskkonnaamet), a zbiórką i recyklingiem zajmują się organizacje takie jak ETO, Pakendiringlus czy TVO.

Polski sprzedawca odpowiada sam w B2C i imporcie własnym; przy sprzedaży do estońskiego dystrybutora to na niego przechodzi obowiązek rejestracji w Pakendiregister i udziału w zbiórce. Próg de minimis: brak ogólnego zwolnienia — obowiązek dotyczy każdego wolumenu.

Finlandia

Fiński system opiera się na ustawie o odpadach (Jätelaki 646/2011) oraz wydanym na jej podstawie rozporządzeniu rządowym o opakowaniach i odpadach opakowaniowych 1029/2021. Nadzoruje go fiński urząd nadzoru (Lupa- ja valvontavirasto), a praktycznym wykonawcą jest RINKI.

Polski sprzedawca odpowiada sam w B2C i imporcie własnym; przy sprzedaży do fińskiego dystrybutora to on przejmuje rolę producenta. Próg de minimis: zgodnie z § 48 jätelaki firmy o obrocie poniżej 1 mln euro są zwolnione z pełnego obowiązku producenta — w praktyce może wystarczyć rejestracja bez ponoszenia pełnych opłat.

Francja

Francja jako pierwszy kraj w Unii wprowadziła rozszerzoną odpowiedzialność producenta za opakowania. Podstawą są art. L541-10 i L541-10-1 i nast. Kodeksu środowiska, wprowadzone i rozbudowane ustawą nr 2020-105 z 10 lutego 2020 r. o zwalczaniu marnotrawstwa i gospodarce o obiegu zamkniętym (tzw. loi AGEC). Nadzór sprawuje Ministerstwo Transformacji Ekologicznej wraz z agencją ADEME, a na rynku działają éco-organismes: CITEO (wraz z filią Adelphe) i Léko.

Polski sprzedawca odpowiada samodzielnie w B2C i przy imporcie na własny użytek już od pierwszej paczki; przy sprzedaży do francuskiego dystrybutora obowiązek przechodzi na niego. Próg de minimis: formalnie brak — Francja jako jedyny obok Niemiec kraj w tym zestawieniu nie przewiduje żadnego zwolnienia z rejestracji. W praktyce dla małych sprzedawców obaj éco-organismes oferują jednak uproszczone pakiety ryczałtowe zamiast rozliczania się od faktycznej wagi opakowań: u Léko to zwykle ok. 95–190 EUR netto rocznie przy wolumenie do ok. 2 ton (dla sprzedaży konsumenckiej próg liczony jest w sztukach — do ok. 10–20 tys. UVC rocznie), u CITEO analogicznie ok. 110–125 EUR netto rocznie poniżej 2 ton lub 10 tys. sztuk. Stawki te zmieniają się co roku i różnią się w zależności od kategorii produktowej, więc warto sprawdzić aktualny cennik bezpośrednio u wybranego éco-organisme przed rejestracją.

Niemcy

To najbardziej rygorystyczny rynek w tym zestawieniu — Niemcy jako jedyne w ogóle nie znają progu de minimis, obowiązek dotyczy każdego, bez względu na wolumen. Podstawą prawną było dotąd Verpackungsgesetz (VerpackG) z 2017 r. Od 12 sierpnia 2026 r. zastąpiła je (obok bezpośrednio stosowanego unijnego PPWR) nowa ustawa wykonawcza Verpackungsrecht-Durchführungsgesetz (VerpackDG), uchwalona przez Bundestag 11 czerwca 2026 r. Rejestracja odbywa się w centralnym systemie LUCID, prowadzonym przez Zentrale Stelle Verpackungsregister (ZSVR), a samą zbiórką zajmują się tzw. systemy dualne — Der Grüne Punkt, Interzero, BellandVision, PreZero i inni.

Zgodnie z § 3 ust. 14 VerpackG „producentem” jest ten, kto jako pierwszy wprowadza opakowanie na rynek niemiecki — dotyczy to również zagranicznych sprzedawców wysyłkowych. Polski sprzedawca odpowiada więc samodzielnie zarówno w sprzedaży bezpośredniej do niemieckiego konsumenta, jak i przy imporcie na potrzeby własnej firmy. Dopiero sprzedaż do niemieckiego dystrybutora przenosi obowiązek rejestracji w LUCID i podpisania umowy z systemem dualnym na niego. Próg de minimis: brak — nawet jedna sprzedana paczka do niemieckiego konsumenta wymaga rejestracji w LUCID i zawarcia umowy z systemem dualnym. Dla bardzo małych wolumenów systemy dualne (np. Lizenzero) oferują jednak licencje z niską opłatą minimalną — rzędu 25 EUR opłaty podstawowej plus minimum ok. 14 EUR za same opakowania, czyli łącznie od ok. 39 EUR rocznie — więc mimo braku formalnego zwolnienia realny koszt przy minimalnej sprzedaży bywa symboliczny.

Grecja

Grecki system wywodzi się z ustawy 2939/2001, gruntownie znowelizowanej ustawą 4819/2021 i doprecyzowanej ustawą 5151/2024. Rejestracja odbywa się w Krajowym Rejestrze Producentów (ΕΜΠΑ), prowadzonym przez Hellenic Recycling Agency (EOAN), a największym graczem na rynku zbiórki jest HERRCO.

Od nowelizacji z 2021 r. zagraniczny sprzedawca dostarczający bezpośrednio do greckich konsumentów musi wyznaczyć autoryzowanego przedstawiciela z siedzibą w Grecji — ten sam wymóg dotyczy importu na własny użytek. Przy sprzedaży do greckiego dystrybutora obowiązki wobec EOAN i HERRCO przechodzą na niego. Próg de minimis: przepisy nie wskazują ogólnego progu zwalniającego z opłat — obowiązek zaczyna się od pierwszej sprzedaży.

Węgry

Węgierski system opiera się na rozporządzeniu rządowym o opakowaniach (442/2012, XII.29.) oraz ogólnym rozporządzeniu o systemie rozszerzonej odpowiedzialności producenta (80/2023, III.14.), obowiązującym od 1 lipca 2023 r. Węgry są o tyle nietypowe, że cały system — rejestr, nadzór i praktyczne wykonanie — skupiony jest w rękach jednej, koncesjonowanej spółki państwowej: MOHU.

Polski sprzedawca odpowiada sam w B2C i imporcie własnym; przy sprzedaży do węgierskiego dystrybutora to on rejestruje się w MOHU i opłaca stawkę EPR. Próg de minimis: przepisy nie przewidują progu zwalniającego z opłaty EPR.

Irlandia

Podstawą są przepisy European Union (Packaging) Regulations 2014 (S.I. No. 282/2014, z późn. zm.) oraz Circular Economy Act 2022, a od 12 sierpnia 2026 r. wprost stosuje się też unijne PPWR. Nadzór sprawuje irlandzka agencja ochrony środowiska EPA, a jedynym zatwierdzonym wykonawcą obowiązku na rynku jest Repak.

Obowiązek dotyczy tzw. „major producers” — firm z obrotem powyżej 1 mln euro i wprowadzających ponad 10 ton opakowań rocznie. Polski sprzedawca spełniający te progi odpowiada sam w B2C i imporcie własnym, a przy sprzedaży do irlandzkiego dystrybutora to on wstępuje do Repak. Próg de minimis: firmy poniżej progu 1 mln euro obrotu lub 10 ton opakowań rocznie nie muszą wstępować do Repak i płacić składek — mają jednak nadal podstawowe obowiązki odbioru własnych odpadów opakowaniowych wynikające wprost z regulacji.

Włochy

Włoski system reguluje Kodeks Środowiska (Decreto Legislativo 152/2006), a konkretnie jego art. 217–226, znowelizowane przez D.Lgs. 116/2020. Rejestracja odbywa się w Krajowym Rejestrze Producentów (RENAP) prowadzonym przez izby handlowe, nadzór strategiczny sprawuje ministerstwo MASE, a praktycznym wykonawcą jest CONAI wraz z sześcioma konsorcjami materiałowymi.

Podmiot bez siedziby we Włoszech musi wyznaczyć tzw. rappresentante autorizzato (art. 221-bis) dla sprzedaży bezpośrednio do konsumenta oraz importu na własny użytek; przy sprzedaży do włoskiego dystrybutora to on rozlicza Contributo Ambientale CONAI. Próg de minimis: nie ma jednego ogólnego progu, ale dla małych importerów przewidziano możliwość ubiegania się o uproszczenia lub zwolnienia finansowe — warto to sprawdzić bezpośrednio w CONAI przy rejestracji.

Łotwa

Łotewski system opiera się na ustawie o opakowaniach z 2002 r. (Iepakojuma likums, tekst skonsolidowany na likumi.lv). Nadzoruje ją Państwowa Służba Środowiska (VVD), a zbiórką zajmują się Latvijas Zaļais Punkts oraz Zaļā josta.

Polski sprzedawca odpowiada sam w B2C i imporcie własnym; przy sprzedaży do łotewskiego dystrybutora obowiązek rejestracji przechodzi na niego. Próg de minimis: przepisy nie przewidują prostego, ogólnego progu zwalniającego z opłat.

Litwa

Podstawą jest ustawa o gospodarce opakowaniami i odpadami opakowaniowymi z 2001 r. (Pakuočių ir pakuočių atliekų tvarkymo įstatymas Nr. IX-517), wielokrotnie nowelizowana — ostatnio m.in. ustawą Nr. XIV-408 z 2021 r. Nad systemem informacyjnym GPAIS czuwa Ministerstwo Środowiska, a zbiórką zajmują się Žaliasis taškas i Pakuočių tvarkymo organizacija (PTO).

Polski sprzedawca odpowiada sam w B2C i imporcie własnym; przy sprzedaży do litewskiego dystrybutora to on, jako „pakuočių naudotojas”, przejmuje obowiązek. Próg de minimis: dla wolumenów do 0,5 tony rocznie obowiązuje zwolnienie z określonej opłaty produktowej, ale nie z całości obowiązków ROP — nie jest to więc pełne zwolnienie.

Luksemburg

Luksemburski system opiera się na ustawie z 21 marca 2017 r. o odpadach i zasobach (tekst skonsolidowany, ostatnia wersja z 2022 r.). Nadzór sprawuje Agence de l’Environnement, a zbiórką zajmuje się Valorlux.

Polski sprzedawca odpowiada sam w B2C i imporcie własnym; przy sprzedaży do luksemburskiego dystrybutora to on rozlicza się z Valorlux. Próg de minimis: przepisy nie przewidują ogólnego progu zwalniającego z opłat.

Malta

Maltańska podstawa prawna to rozporządzenie o gospodarce odpadami opakowaniowymi (Subsidiary Legislation 549.43), wydane na mocy ustawy o ochronie środowiska (Environment Protection Act, Cap. 549). Nadzoruje je Environment and Resources Authority (ERA), a zbiórką zajmują się dwie konkurujące ze sobą organizacje: GreenPak i GreenMT.

Podmioty spoza Malty sprzedające bezpośrednio konsumentom powinny wyznaczyć autoryzowanego przedstawiciela. Przy sprzedaży do maltańskiego dystrybutora to on rejestruje się w ERA. Próg de minimis: firmy wprowadzające do 100 kg opakowań rocznie są zwolnione z większości obowiązków producenta poza złożeniem deklaracji do ERA — w tym przedziale sama rejestracja/deklaracja może wystarczyć bez ponoszenia pełnych opłat.

Holandia

Holenderski system opiera się na Besluit beheer verpakkingen 2014, wydanym na podstawie ustawy o zarządzaniu środowiskiem (Wet milieubeheer). Nadzór sprawuje Rijkswaterstaat wraz z Inspekcją ds. Środowiska i Transportu, a praktycznym wykonawcą jest fundacja Verpact, dawniej działająca jako Afvalfonds Verpakkingen.

Polski sprzedawca powyżej progu odpowiada sam w B2C i imporcie własnym, a przy sprzedaży do holenderskiego dystrybutora obowiązek przechodzi na niego. Próg de minimis: firmy wprowadzające mniej niż 50 000 kg opakowań standardowych rocznie są zwolnione z pełnych opłat (z wyjątkami dla plastikowych opakowań jednorazowych i systemu kaucyjnego) — to jeden z najwyższych progów w UE, poniżej którego zwykle wystarcza rejestracja informacyjna.

Polska

Aktualną podstawą jest ustawa z 13 czerwca 2013 r. o gospodarce opakowaniami i odpadami opakowaniowymi (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 1658 z późn. zm.). Nowa ustawa wdrażająca PPWR i wprowadzająca jednolity system ROP oparty na Narodowym Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej (projekt UC100) wciąż jest procedowana i nie została jeszcze uchwalona — kolejne wersje projektu przesuwały termin w czasie (pierwotnie 1 stycznia 2026 r., potem 12 sierpnia 2026 r., a lipcowa wersja z 2026 r. mówi już o uchyleniu obecnej ustawy dopiero 1 stycznia 2029 r.). Rejestracja odbywa się w BDO, prowadzonym przez Ministerstwo Klimatu i Środowiska, a na rynku działają organizacje odzysku, m.in. Rekopol i Interzero.

W Polsce nie ma ogólnego progu de minimis — polski sprzedawca odpowiada tu niezależnie od modelu sprzedaży, zarówno w B2C, w B2B do resellera na zasadach krajowych, jak i przy imporcie na własny użytek. Próg de minimis: brak — rejestracja w BDO i opłaty dotyczą co do zasady każdego wolumenu.

Portugalia

Portugalski system opiera się na Decreto-Lei n.º 152-D/2017 z 11 grudnia 2017 r., znowelizowanym przez Decreto-Lei n.º 102-D/2020 oraz Decreto-Lei n.º 78/2021. Rejestracja odbywa się w systemie SILiAmb, prowadzonym przez Agência Portuguesa do Ambiente (APA), a zbiórką zajmują się m.in. Sociedade Ponto Verde, Novo Verde i Electrão.

Polski sprzedawca odpowiada sam w B2C i imporcie własnym; przy sprzedaży do portugalskiego dystrybutora to on rejestruje się w SILiAmb. Próg de minimis: dla małych wolumenów przewidziano uproszczenia w raportowaniu, choć nie zwalniają one z samej rejestracji.

Rumunia

Podstawą jest ustawa 249/2015 o gospodarowaniu opakowaniami i odpadami opakowaniowymi, istotnie znowelizowana rozporządzeniem nadzwyczajnym rządu nr 74/2018 (zatwierdzonym ustawą 31/2019). Nadzór sprawuje Ministerstwo Środowiska wraz z funduszem środowiskowym AFM, a wykonaniem obowiązku zajmują się licencjonowane organizacje typu OIREP.

Polski sprzedawca odpowiada sam w B2C i imporcie własnym; przy sprzedaży do rumuńskiego dystrybutora to on realizuje obowiązek wobec AFM. Próg de minimis: brak ogólnego progu zwalniającego z opłat.

Słowacja

Słowacki system opiera się na ustawie o odpadach 79/2015 Z.z., uzupełnionej rozporządzeniem wykonawczym ministerstwa środowiska 373/2015 Z.z. o rozszerzonej odpowiedzialności producentów. Nadzoruje go Ministerstvo životného prostredia SR, a zbiórką zajmują się ENVI-PAK, NATUR-PACK oraz Reclay Slovakia.

Polski sprzedawca powyżej progu odpowiada sam w B2C i imporcie własnym, a przy sprzedaży do słowackiego dystrybutora to on się rejestruje. Próg de minimis: dla wolumenów do 100 kg rocznie obowiązują uproszczenia części obowiązków — w tym zakresie sama rejestracja może wystarczyć bez pełnych opłat.

Słowenia

Podstawę stanowi ustawa o ochronie środowiska (ZVO-2) oraz rozporządzenie o opakowaniach i odpadach opakowaniowych z 2021 r. Nadzór sprawuje ministerstwo środowiska (MOPE), a zbiórką zajmują się Slopak i Interzero.

Polski sprzedawca odpowiada sam w B2C i imporcie własnym; przy sprzedaży do słoweńskiego dystrybutora to on przejmuje finansowanie i organizację zbiórki. Próg de minimis: od 24 kwietnia 2021 r. Słowenia zniosła dotychczasowy próg 15 ton rocznie — obecnie obowiązek dotyczy każdego wolumenu, bez wyjątków.

Hiszpania

Hiszpański system opiera się na Real Decreto 1055/2022 z 27 grudnia 2022 r., uzupełnionym ustawą 7/2022 z 8 kwietnia. Rejestracja odbywa się w Registro de Productores de Producto prowadzonym przez ministerstwo transformacji ekologicznej (MITECO), a zbiórką na rynku zajmują się Ecoembes, Ecovidrio, Procircular oraz Reclay España.

Jeśli produkt sprzedawany jest pod marką własną bez możliwości zidentyfikowania „productor de producto”, obowiązanym staje się właściciel marki z siedzibą w Hiszpanii. W praktyce polski sprzedawca odpowiada sam w B2C i imporcie własnym, a przy sprzedaży do hiszpańskiego dystrybutora to on rejestruje się w MITECO. Próg de minimis: ogólnego zwolnienia z opłat nie ma, ale poniżej 15 ton rocznie obowiązuje uproszczone raportowanie.

Szwecja

Podstawą jest rozporządzenie 2022:1274 o odpowiedzialności producenta za opakowania, obowiązujące od 1 stycznia 2023 r. Zatwierdzaniem organizacji odpowiedzialności producenta zajmuje się szwedzka agencja ochrony środowiska Naturvårdsverket, a na rynku działają NPA i TMR.

Zanim ktokolwiek udostępni opakowanie na rynku szwedzkim, musi skorzystać z zatwierdzonej organizacji odpowiedzialności producenta — tak stanowi wprost rozdział 1 § 1 rozporządzenia. Polski sprzedawca odpowiada sam w B2C i imporcie własnym; przy sprzedaży do szwedzkiego dystrybutora to on wypełnia ten obowiązek. Próg de minimis: brak ogólnego zwolnienia z opłat.

Alternatywa: zlecenie tego na zewnątrz

Zamiast pilnować rejestracji, pełnomocnika i corocznych zgłoszeń osobno w każdym z 27 krajów, można to zlecić firmom oferującym obsługę „wszystko w jednym” dla całej Europy z jednego konta — np. Lizenzero (marka grupy Interzero) czy grupa Reclay, obie działające niemal we wszystkich krajach z tego zestawienia. Zakres usługi jest zwykle taki sam niezależnie od kraju: wyznaczenie lokalnego pełnomocnika (tam, gdzie jest wymagany), rejestracja w krajowym rejestrze i lokalnej organizacji odzysku, coroczne zgłoszenia ilościowe oraz jeden panel do zarządzania wszystkim.

To rozwiązanie wygodne, ale nie tanie: opłata za samą obsługę administracyjną w jednym kraju to zwykle rząd 200–300 EUR rocznie (dla przykładu Lizenzero w wariancie hiszpańskim wycenia to na ok. 299 EUR rocznie), a przy kilkunastu rynkach jednocześnie te koszty się sumują. Do tego dochodzi zawsze osobno naliczana opłata środowiskowa od zgłoszonej wagi opakowań — identyczna niezależnie od tego, czy rejestrujesz się sam, czy przez pośrednika. Taki pakiet ma sens przede wszystkim wtedy, gdy sprzedaje się jednocześnie na wielu rynkach i czas zaoszczędzony na koordynacji przewyższa dodatkowy koszt usługi; przy sprzedaży do jednego–dwóch krajów zwykle taniej wychodzi samodzielna rejestracja bezpośrednio u lokalnej organizacji odzysku.

Podsumowanie i zastrzeżenia

Powyższe zestawienie zweryfikowaliśmy w oparciu o źródła pierwotne — dzienniki urzędowe poszczególnych krajów, bazę EUR-Lex oraz oficjalne strony rejestrów i organizacji odzysku — aktualne na sierpień 2026 r. Progi de minimis mają zwykle wąski zakres i różne wyjątki (np. dotyczą tylko części obowiązków albo tylko wybranych materiałów), dlatego nawet poniżej podanego progu warto zweryfikować dokładne warunki bezpośrednio w danym rejestrze lub organizacji odzysku, zanim założy się, że wystarczy sama rejestracja bez opłat. Od 12 sierpnia 2026 r. unijne rozporządzenie PPWR obowiązuje już wprost w całej Unii i w najbliższych miesiącach doprowadzi do dalszych nowelizacji lub zastąpienia części ustaw krajowych wymienionych powyżej. Niemcy jako pierwsze zdążyły z własną ustawą wykonawczą (VerpackDG) jeszcze przed tą datą; w Polsce, Danii, Słowenii i Irlandii odpowiednie prace legislacyjne wciąż trwają. Pamiętaj też o opisanym wyżej art. 45 ust. 3 PPWR — obowiązku pełnomocnika ds. ROP w każdym kraju sprzedaży, formalnie obowiązującym mimo starań Komisji Europejskiej o jego zawieszenie do 2035 r.